Het team van de vrijwillige molenaars

Introductie.

Op onze molen hebben we nu meerdere gediplomeerde molenaars die allen zelfstandig mogen draaien. Een leuk detail is dat drie hun praktijkopleiding ook op de Warkense Molen hebben gedaan. In 2018 heeft Ruud Duurhoud, na een lange periode eerste molenaar te zijn geweest, het stokje over gedragen aan Ben ten Barge, deze heeft in december 2021 het weer doorgegeven aan Frank Hoogh, die nu eerste molenaar is; hij heeft de hoofdverantwoording voor de molen en leidt nieuwe leerling-molenaars op. Ruud is geen molenaar meer op de Warkense Molen. Ben heeft helaas, door gezondheidsredenen, ook moeten afhaken.

Franck de Hoogh, eerste molenaar.

In 1999 ben ik aan de opleiding vrijwillig molenaar begonnen, na enige tijd zonder diploma op molens te hebben gedraaid was het tijd om het papiertje te gaan halen. In 2001 examen gedaan in Deurne op de Holtens molen en dit met goed gevolg afgelegd. Daarna heb ik niet veel tijd gehad om me bezig te houden met molens. Dit kwam vooral door de vele cursussen welke in voor mijn werk moest volgen. In het dagelijkse leven ben ik werkzaam in de 24 uursdienst bij de brandweer Arnhem in de functie van bevelvoerder. Door in roosterdienst te draaien heb ik voldoende vrije tijd om me bezig te houden met de Warkense molen. Toevallig ben ik in Warken terecht gekomen door mijn werk, gelukkig geen brand op de molen, maar door een cursus welke ik als instructeur heb gegeven aan de brandweer Almen. De brandweerploeg moest een opdracht uitvoeren door te rijden naar een locatie via een coördinaat en laat ik voor hun net de Warkense molen uitgekozen hebben.

In augustus 2021 ben ik gaan fietsen en kwam langs te Warkense molen die volop draaide in de wind. Natuurlijk kroop het bloed waar het niet gaan kon en na een vriendelijke rondleiding waarbij Ben ten Barge opmerkte of ik toevallig iets met molens had ben ik in september terug gegaan. Ik ben zeer vriendelijk ontvangen en kwam in een prachtig team terecht. Nadat Ben het stokje aan mij had overgedragen mag ik me eerste molenaar noemen van het team en regel ik tezamen met een ploeg van enthousiaste collega molenaars dat de Warkense molen goed in conditie blijft.

Aloys Melenhorst, molenaar.

“Ik ben 45 jaar vakslager geweest waarvan 30 jaar in mijn eigen bedrijf, samen met mijn vrouw. In 1982 legde ik voor het eerst een zeil op een wiek van de houtzaagmolen “Bolwerksmolen” in Deventer. Dat was het begin van mijn hobby. Meel malen trok mij echter meer dan houtzagen en na 5 jaar vertrok ik naar Dik Abelskamp, molenaar op de stellingmolen “Nooit Gedacht” in Warnsveld. Hier haalde ik in 1988 mijn diploma. Dik maalde toen ook op de windkorenmolen van Nijendijk in Warken, maar twee molens werd hem te veel van het goede. Via Dik heb ik toen kennis gemaakt met de familie Nijendijk en hen gevraagd of ik in mijn vrije tijd op hun molen kon draaien en malen. En dat werd goed bevonden. Tot op de dag van vandaag zijn 3 dingen voor mij nog steeds even mooi en van belang: de prachtige molen, de schitterende ligging in het stroomdal van het riviertje de Berkel en niet in de laatste plaats de goede verstandhouding met de familie Nijendijk.”

Jan Bakker, molenaar.

“Geboren in Eefde, in de nabijheid van het buurtschap Warken, kreeg ik regelmatig van mijn ouders de opdracht om brood en bij hoogtijdagen banket, bij de Warkense molen van de familie Nijendijk, te halen. Tijdens mijn werkbare leven, als voorzitter van de Raad van Bestuur van een zorgorganisatie, ben ik gestart met de opleiding tot vrijwillig molenaar.
Aanvankelijk bij Ruud Duurhout en later bij Geert Buys, vrijwillig molenaar op de Bronkhorster molen, legde ik in 2014 met goed gevolg mijn examen af. Het is fascinerend om een antiek werktuig, want zo kan een molen wel genoemd worden, draaiende te houden en nu het molenaarsambacht in 2017 werd toegelaten tot immaterieel cultureel erfgoed van de UNESCO, voegt dat een extra dimensie toe.”

Ruud Hoornenborg, molenaar.

Regelmatig hing ik, als klein kereltje, rond bij de watermolen in de Sint-Jansbeek in Arnhem. Ik vond het magisch, die grote houten goot waar het water door liep om vervolgens op een enorm waterrad te vallen. Indrukwekkend, maar ook een beetje griezelig. Wat er binnen gebeurde, daar snapte ik weinig van. Ik woonde naast Sonsbeek en zwierf er veel rond.

Na een werkzaam leven als arts kwam daar toch weer een molen op m’n pad. In 2018 besloot ik windmolenaar te worden en meldde me op de Nooit Gedacht te Warnsveld, om bij Dirk-Jan Abelskamp de opleiding te volgen. Een prima plek! Ik slaagde in nov. 2020 op de Braakmolen in Goor en draai sindsdien op de molens van Warken, op de Geertruida Cornelia te Gorssel en op de Nooit Gedacht.

Vele jaren liggen er tussen de tijd van dat kereltje en nu; maar nog steeds zijn er die magie, dat ontzag, voor dat enorme mechaniek dat molen heet. Een mechaniek, vrijwel geheel van hout, groot en ogenschijnlijk grof gemaakt, waarmee toch een maalprodukt kan worden gemaakt in alle gradaties van fijnheid.

Hoe meer je er van weet, des te meer bewondering krijg je er voor. De Warkense molen staat op een prachtplek, met zicht op boerenland, bos, vlakbij de Berkel, en in de verte de torenspits van Almen. En zelden gebrek aan wind.

Jan Simon, molenaar.

Het was september 1995, een mooie zonnige dag en ook nog Open Monumenten dag, wij, mijn vrouw Gerda en ik Jan Simon van uit Lochem op de fiets via Gorssel naar Zutphen voor deelname aan de Open Monumenten dag. Wij bezochten, de Walburgiskerk, en het Gerechtsgebouw en tegen 16.00 uur weer richting Lochem over De Lage Lochemse weg. Bij de Warkense Molen stond een bord aan de weg ,, Molen open, gratis te bezichtigen ,, Wij naar binnen, Aloys Melenhorst begroette ons hartelijk, en begon een zeer interessant verhaal te vertellen over de molen en hoe alles werkte, wij waren toen de enige”” bezoekers. Na een lang verhaal, wij weer op de fiets, onderweg zei Gerda; ''Dat lijkt mij net iets voor jou als jij in 2000 met pensioen gaat''. Ik zei; ''Ja, daar zit ik ook aan te denken''. In augustus 1998 ben ik met de opleiding begonnen op molen Nooit Gedacht in Warnsveld bij Dick Abelskamp, een schot in de roos, wat kon die man leuk vertellen en uitleggen, ook van zijn zoon Dirk-Jan heb ik veel geleerd. Ik heb tijdens mijn opleiding veel andere molens bezocht, zodoende leer je veel molenaars kennen en overal werd je met vreugde ontvangen. In mei 2004 mocht ik op molen Hermien te Harreveld mijn getuigschrift behalen. Op verzoek ben ik op molen Nooit Gedacht in Warnsveld gebleven, een prachtige stellingmolen, drie koppel stenen, drie wiekverbeteringen maar, vijf trappen, dat werd voor mij, gelet op mijn leeftijd en rugklachten te zwaar, zodoende ben ik op de grondzeiler in Warken terecht gekomen. Ook dit is een fijne molen en plezierige collega's. Ik hoop het nog lang vol te kunnen houden.

Dik Loman, 'MIO'.

Hallo, mijn naam is Dik Loman en woon In Warnsveld.

In het dagelijks leven ben ik vastgoed coördinator bij een zorginstelling.

Tot voor kort waren mijn hobby’s alleen wandelen, tuinieren, oldtimers en oude geluidsapparatuur van Philips. Echter deze zullen deels plaats moeten maken voor mijn nieuwe hobby  : De Mölle.

Dit heeft meerdere redenen: De molen stond eind maart in de rouwstand als eerbetoon aan mijn schoonmoeder Gerry Nijendijk - Beltman. Ik ben namelijk getrouwd met Sonja Nijendijk, de dochter van Piet Nijendijk. Hij was samen met zijn broer Herman de laatste beroepsmolenaar van de Warkense molen.

Daarnaast ben ik vanuit mijn hobby en werk erg geïnteresseerd in cultuurhistorische monumenten. Het is voor mij een eer om de opleiding voor vrijwillig molenaar juist op deze molen te mogen en kunnen doen.

('MIO' : molenaar in opleiding.)

Joep Didden, 'MIO'.

Als kind groeide ik op in Waalwijk en in die contreien waren twee plekken die op mij altijd een grote aantrekkingskracht uitoefenden; de Efteling (ik heb er zelfs een jaar een abonnement op gehad!) en het vestingstadje Heusden. En Heusden was niet alleen aantrekkelijk omdat het zo’n fraai stadje was, maar vooral omdat er een prachtige molen aan de haven stond. Bij elk bezoekje aan Heusden (en dat waren er nogal wat) konden zowel de molen als de boten in de haven op mijn belangstelling rekenen. Ik dan ook vrij snel de watersport ingerold; zeilinstructeur geweest en heel veel vakanties op het water doorgebracht. En het bloed begint nog altijd sneller te stromen als ik langs het water loop en de bootjes voorbij zie komen. Nooit eraan gedacht dat je ook een opleiding tot molenaar zou kunnen volgen. Totdat ik daar begin 2022 een item over in het journaal zag; er dreigde een tekort aan molenaars, en er was een molenaarsopleiding die je in zo’n twee jaar af kon ronden. Er vielen ineens een heleboel muntjes op zijn plaats in mijn hoofd. In het voorjaar van 2022 heb ik een paar dagen mee mogen lopen op korenmolen De Leeuw in Lettele (nog dank daarvoor John) en toen was het bekeken zaak; vanaf mei ben ik de opleiding aan het volgen.

Mijn huidige werk is een combinatie van techniek en onderwijs en hoewel we zelf geen zeilboot meer hebben, blijft het zeilen natuurlijk een prachtige bezigheid. Heel veel facetten van techniek, onderwijs en het werken met de elementen zie ik weer terug in de molen en het beroep van molenaar. Het voelt dan ook als een voorrecht om zo’n machtig en mooi werktuig te mogen en kunnen bedienen.

('MIO' : molenaar in opleiding.)

Astrid van Hooff, 'MIO'.

Vanuit Zutphen fietste ik als ´buitensportmens´ al ruim 20 jaar vaak meerdere keren per week langs de molen. Regelmatig bedenkend dat deze toch op een fantastische plek ligt. Net iets hoger in het landschap een mooie molen! Nu ik gestopt ben met lesgeven was er eindelijk eens tijd om er echt te gaan kijken. In de verschillende media had ik gelezen dat er behoefte was aan vrijwillige molenaars, een goede reden om kennis te gaan maken.

Eigenlijk heb ik altijd al interesse gehad in culturele tradities en oude ambachten. Als kind kwam ik vaak in de Bökkers Mölle in Olst waar toen ook pannenkoeken gegeten konden worden. Ik wilde dan altijd graag ook in een kijkje in de molen nemen, hetgeen bijna altijd mocht. Misschien dat daar al de oorsprong van de interesse te vinden is.

Eén van de heel leuke onderdelen van mijn werk in het onderwijs was het organiseren van uitwisselingen voor onze leerlingen. Daarbij zorgde ik er altijd voor dat er ook een stukje cultuurhistorie aan bod kwam. Ik kan ervan genieten om leerlingen te laten zien hoe dingen al lang geleden slim en mooi gemaakt werden en daarbij vooral hun verwondering te zien dat dat allemaal prima kan ook zonder computers en dergelijke.

Daarnaast heb ik ook grote interesse voor de techniek en bouwkunst. Hoe mooi is het dan ook dat ik op een prachtige plek in het buitengebied van Warnsveld, Warken, het molenaarsambacht mag leren dat ook nog is uitgeroepen is tot immaterieel erfgoed. En dat allemaal in een prachtig antiek bouwwerk.

('MIO' : molenaar in opleiding.)

Andere molenaars.

Momenteel zijn er drie Mio's (molenaar in opleiding.) bij de Warkense Molen.

Momenteel zijn er nog vacatures voor vrijwillig molenaar. Voor meer informatie klik_hier.